Opowieść Pani Ireny miała jeszcze jeden, duchowy wymiar. Wspomina, że gdy już wydostała się z getta, została przymuszona by nauczyć się mówić do niani „mamusiu” i modlić się. Jedno i drugie przychodziło z trudnością – bo nie rozumiała powodów, dla których miałaby to czynić. Mówi jednak: Mama nauczyła mnie wiary w Boga, która została mi do końca. Na płycie nagrobnej Marii umieszczono napis zaczerpnięty z Ewangelii Jana 15:13  „Większej miłości nikt nie ma nad tę, jak gdy kto życie swoje kładzie za przyjaciół swoich”.

Myślałem o pięknym świadectwie o Bogu i jego miłości, które wynikało z tej historii. Myślałem też o słowach ambasadora Izraela, który łamaną polszczyzną mówił o tym jedynym w Izraelu odznaczeniu „SWNŚ” które przyznawane jest za to, że jest się człowiekiem, że pozostaje się nim nawet w najciemniejszych czasach. Wśród „sprawiedliwych” najwięcej jest Polaków. 6200 osób. Tylko w Polsce za ratowanie Żydów groziła kara śmierci dla całej rodziny.